Logo





W BLOGACH STARTOWYCH



BLOG TEATRALNY


ARTUR PAŁYGA

Dramaturg Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach




ARCHIWUM



OSTATNIE WPISY


Artur Pałyga, data publikacji: 2017.12.22

NADCHODZĄ KRZESŁA!

Teatr Nikołaja Kolady znajduje się w centrum Jekaterynburga. Zaraz za górami Ural. Przed laty, kiedy odkryłem z zachwytem Koladę, jako dramatopisarza, przeczytałem w wywiadzie z nim, że jekaterynburżanie rozpoznają go na ulicy i pytają o zdrowie. Wyobrażałem sobie więc Jekaterynburg jak pełną przeciągłej Czechowowską prowincję. Okazało się, że to trzecia największa i najludniejsza metropolia w Rosji z wieżowcami, klubami, kawiarniami, teatrami i szerokimi ulicami. No ale Koladę mogą rozpoznawać, bo nosi charakterystyczną czapkę.

Jego teatr jest miejscem niezwykłym. Ma swoją wierną publiczność, bardzodużą zresztą, i swoich aktorów, takich, którzy przenoszą się za nim z miejsca na miejsce od lat, i nowych, wciąż nowych, młodych zafascynowanych nim. W swoim teatrze Kolada sam pisze, sam reżyseruje i sam zarządza. No nie tylko on sam, ale dużo go. I niełatwo jest z nim porozmawiać, ponieważ pełnienie tylu ról jednocześnie w miejscu, które stało się legendarne już nie tylko w skali Rosji, ale w skali całego teatralnego świata, wymaga mnóstwa czasu.

- Jak ktoś chce z nim pogadać, to niech jedzie do Katowic, do Śląskiego – powiedzieli mi w Jekaterynburgu.

W Katowicach nie zarządza. Nie ma aż tylu różnorodnych obowiązków. Nie jeździ z teatrem na Syberię i z powrotem. A w Jekaterynburgu jeździ. 

W Katowicach, w Teatrze Śląskim po prostu reżyseruje, choć, wiadomo, już jest nerwowo, bo już końcówka, ostatnie próby. Przygotowuje premierę na Sylwestra. W swojej adaptacji „Dwanaście krzeseł”. Pamiętacie Państwo „Dwanaście krzeseł”? Najpierw obejrzałem film. W dzieciństwie jeszcze. Był strasznie zabawny. Tak zabawny, że potem, w młodości chętnie sięgnąłem po książkę.

Po bezsprzecznym sukcesie „Ożenku”, który Kolada zrobił u nas wcześniej, apetyty są duże. Tymczasem wypatrujcie Państwo na ulicach Katowic wysokiego, nieogolonego faceta w dziwnej czapeczce. A jak go spotkacie, spytajcie o zdrowie!



Artur Pałyga, data publikacji: 2017.11.14

KOLADA ZACZĄŁ

Są reżyserzy, z którymi wszyscy chcą pracować. Bo po prostu tacy są, że się z nimi chce być na próbach i płynąć w ten zawsze niepewny rejs do premiery. Co będzie, to będzie, ale że z nim, z nią warto próbować.

I takim reżyserem na pewno jest Nikołaj Kolada, który właśnie przyjechał do naszego teatru, aby rozpocząć próby do „Dwunastu krzeseł”.

Leciał do nas z Jekaterynburga. Leciał nad granicą pomiędzy Europą i Azją. Leciał nad Uralem. Leciał nad Moskwą i zleciał do Katowic. I czapka mu nie spadła.

Widziałem Izbuszkę – pierwszy teatr Kolady w Jekaterynburgu. To pięknie zdobiony, w starym jekaterynburskim stylu, domek. Naprawdę śliczne, misterne te rzeźbienia w drewnie. Wygląda jak z bajki. Z rosyjskiej bajki. Przed Izbuszką została jeszcze tablica, na której widniał repertuar. Tu zaczynali z nim ci pierwsi. Działo się tu! Na drzwiach gabinetu Kolada przywiesił sobie tabliczkę: dyrektor kołchozu.

Do dzisiaj teatr Kolady, choć w znacznie większym, przestronniejszym, solidniejszym budynku, ma trochę atmosferę skłotu. To dość dziwne połączenie skłotu z oficjalnym teatrem repertuarowym. Są kasy, kasjerki, eleganckie foyer, bufet. A jednocześnie próby o północy i porozkładane wszędzie karimaty i śpiwory, bo po próbie zostali na noc.

Niewiarygodna liczba spektakli na afiszu. Grają po kilka razy dziennie. W niedzielę grali spektakl co dwie godziny. A publiczności nie brakuje. Nawet na czytaniach współczesnej polskiej dramaturgii w środku dnia widownia była pełna.

– Jak to możliwe? – pytam – Przecież nie jesteście jedynym w Jekaterynburgu teatrem.

–Bo u nas jest zwyczaj, że ludzie po pracy chodzą do teatru – mówią.

Nie wiem, czy to prawda, ale robi wrażenie.

Teatr Śląski jest już w Jekaterynburgu znany. Tak, tak, to jeden z teatrów, w których Kolada robi swoje Koladowe spektakle i przywozi je potem pokazać jekaterynburżanom. Dzięki temu znają nazwę „Katowice” i co dociekliwsi wiedzą co nieco.

– Może w Katowicach da się z nim pogadać. Bo u nas ma nieustannie masę spraw i porozmawiać z nim graniczy z cudem – mówią – A tam, poza swoim teatrem, może się wyciszy – mówią.

 

Zobaczymy!



Artur Pałyga, data publikacji: 2017.10.23

WPIS PRÓBNY

Najcudowniejszą i najstraszniejszą, najbardziej ekscytującą i najprzeraźliwiej nudną rzeczą w teatrze są próby. Hermetyczna to sprawa niczym obrzędy tajemne, dionizyjskie. Niechętnie i wyjątkowo wpuszcza się tu ludzi z zewnątrz. Próba to sprawa wewnętrzna. To rodzenie się, dojrzewanie tego płodu, który ma się narodzić jako samodzielny organizm – spektakl teatralny.

Na próbach dzieją się rzeczy straszne. Najpiękniejsze, nabardziej niezapomniane sceny teatralne widziałem na próbach. Mam je pod powiekami, mam je w uszach, mam je w głowie, mam je w ciele. Bo kiedy nagle z tej magmy, z tej drętwoty, z tej orki wyłoni się coś niezwykłego, dogłębnie prawdziwego, szarpiącego najsilniejsze struny w człowieku to jak ogniem wypala się w pamięci i głowy, i serca. W dodatku są to rzeczy nie do powtórzenia. W tej teatralnej maszynie, która cała polega na powtórzeniach, na zagraniu tego jeszcze raz, na powtórzeniu tego samego następnego wieczoru o 19.00, zaczyna się wszystko od niepowtarzalnego. Tak jak niepowtarzalne są każde narodziny. Ten błysk, ta siła, jaką ma scena, która właśnie w tej chwili, podczas próby, pierwszy raz zaistniała, jest nie do odtworzenia. I nigdy nie wiesz, kiedy. Czy na pierwszej próbie, czy na ostatniej, czy gdzieś w jakimś mało efektownym trakcie. I to jest największa nagroda, jaką dostajesz za to, że siedzisz w żmudnym i trudnym środku, to odkrycie, że ten największy, najprawdziwszy teatr zdarza się na próbach, a wszystko potem to próba jego odtworzenia.



Artur Pałyga, data publikacji: 2017.10.10

KTO MYŚLI ZBYT WIELE, MAŁO OSIĄGNIE

Es lächelt der See, er ladet zum Bade,
Der Knabe schlief ein am grünen Gestade,
Da hört er ein Klingen,
Wie Flöten so süss,
Wie Stimmen der Engel
Im Paradies.

 

To były pierwsze słowa, jakie padły z tej sceny w październiku 1907 roku.

Były wyśpiewane. Śpiewał je płynący łodzią młody rybak rozpoczynający tym rejsem pierwszą katowicką premierę: „Wilhelma Tella” Fryderyka Schillera.

 

W polskim przekładzie brzmi to następująco:

 

Jezioro się śmieje i szumią w nim wody,
Na jasnym wybrzeżu chłopak usnął młody.
Wtem głos go dochodzi
Niby fletu dźwięk,
Niby rajskiej harfy
Cudowny brzęk.

 

Ta pieśń to kuhreihen – szwajcarska pieśń pasterska, pierwotnie nucona bez słów była znakiem dla krów, że trzeba się schodzić na dojenie. Czy krowy rozpoznawały melodię? Żeby im się utrwaliło, elementem kuhreihen było jodłowanie. Każda szwajcarska krowa, słysząc jodłowanie, czuła świerzbienie w wymionach. To nie była wesoła melodia. Kuhreihen stała się symbolem szwajcarskiej choroby. Tak nazywano onegdaj nostalgię – szwajcarska choroba (stąd fiolet, barwa melancholii w kolorach słynnej czekolady). Być może wyraz krowich oczu w trakcie jodłowania budził wśród krążących po górach poetów nostalgiczne skojarzenia.

Rybak wypływający łodzią na scenę Teatru Śląskiego nie zwoływał krów. Pieśń oderwała się od wymion. A Schiller dodał jej tekst, w którym bohater budzi się, kiedy tonie. Cudowny głos fletu i harfy usypia.
 

Ja śpiących przywabiam i wciągam ich w toń! – mówi Głos w pieśni otwierającej wszystkie sezony Teatru Śląskiego.
 

Biedny rybak tak słuchał tej harfy, że zasnął, a kiedy się obudził, tonąc, zaczął śpiewać.

Siedząc na widowni w trakcie wieczoru 110 urodzin Teatru, zastanawiałem się, czy tonący rybak jodłował i czy echo rybackiego jodłowania tkwi do dziś w tych murach.

„Wilhelm Tell” Schillera był wtedy w Katowicach lekturą szkolną w gimnazjum. Znali go wszyscy, którzy chodzili do szkoły, a przynajmniej wiedzieli, o czym jest. Tak jak dziś „Wesele” Wyspiańskiego. I tak, jak wszyscy, którzy dziś wiedzą, o czym jest „Wesele”, wiedzą też, że nie chodzi w nim tylko o to, że ktoś z kimś wziął ślub i się bawią, ale że, z grubsza rzecz biorąc, jest to opowieść o niemożności, o ludziach pogrążonych w gadaniu, w zabawie, w obcowaniu z widmami, w alkoholowym widzie, w chocholim tańcu i z jakiegoś powodu niezdolnych do czynu, tak wówczas każdy, kto oglądał pierwszą premierę w nowo otwartym Stadttheater w Kattowitz, wiedział, choćby ogólnie, że „Wilhelm Tell” nie jest o strzelaniu z łuku do jabłka na głowie, ale o ludzie, który postanowił odzyskać utraconą autonomię, buntując się w tym celu przeciw władzy państwowej. Konkretnie o dawnych Szwajcarach pod naówczas władzą austriacką. A Wilhelm Tell był ich bohaterem, człowiekiem czynu, którego dewizą jest: „Kto myśli zbyt wiele, mało osiągnie!”.

Pod koniec aktu drugiego katowicka widownia oglądała słynną scenę przysięgi w Rütli – tajnego sprzysiężenia przeciw władzy państwowej.

 

Każdy z was teraz niech do dom spokojnie
Wraca do druhów i przyjaciół swoich.
Pasterz o trzodę, rolnik niech o ziemię
Troska się, członków dla związku jednocząc.
A gdy was jaka znowu spotka krzywda,
Ścierpcie ją: niech tyranów rośnie dług,
Aż przyjdzie dzień, w którym nam go zapłacą
Wraz – wszystkim i każdemu z nas z osobna.
Niechaj więc każdy powściąga swój gniew
I na pamięci niechaj zawsze ma,
Że ten najwięcej wspólnej szkodzi sprawie,
Kto o swą własną tylko sprawę dba.

– mówi Stauffacher, po czym, jak pisze w didaskaliach Schiller, „orkiestra zaczyna grać wspaniałą, porywającą melodię” i na scenie „ukazuje się, ponad śnieżnymi szczytami gór cudowny widok wschodzącego słońca”.

Z powodu tej sceny Hitler w 1941 roku zakazał teatrom grania „Wilhelma Tella”. Tego samego roku w Berlinie został zgilotynowany młody szwajcarski teolog, Maurice Bavaud, który próbował zastrzelić Hitlera. Bavaud nazwany zostanie po wojnie nowym Wilhelmem Tellem. Ale w Katowicach już innej harfy grają wówczas dźwięki.