Logo




A. ZIAJSKI
Spójrz na mnie


Premiera
23.02.2018

Scena w Galerii
-

Bilety normalne:
40 zł

Bilety ulgowe:
25 zł (osoby niewidome: 5 zł)







REALIZATORZY

Adam Ziajski scenariusz (na podstawie historii bohaterów) i reżyseria
Maciej Frycz muzyka
Grupa Mixer scenografia i kostiumy
Filip Czernow wizualizacje
Izabela Mrochen audiodeskrypcja
Maciej Frycz, Mikołaj Lichtański realizacja dźwięku
Tomasz Wustrau realizacja światła
Barbara Koźbiał realizacja projekcji
Miłosz Markiewicz asystent reżysera
Aleksandra Fielek przewodniczka aktorów niewidomych
Anna Kandziora inspicjent
Małgorzata Długowska-Błach producent wykonawczy
Maciej Rokita kierownik techniczny
Jadwiga Lemańska projekt plakatu
Przemysław Jendroska zdjęcia
Aleksandra Cacha (Olfaktura) autorka zapachu ciemności

 



OBSADA

Mieczysław Bąk

Bartłomiej Błaszczyński

Grzegorz Kania

Anna Machoń

Michał Piotrowski

Alina Słowik i Kora

Mikołaj Wierzbicki

Adam Ziajski

 




PLAKAT / PROGRAM

SPÓJRZ NA MNIE

Nasze życie skoncentrowane jest na patrzeniu – polegamy na wzroku, ufamy mu. To on pomaga nam w zdobywaniu wiedzy, orientowaniu się w otoczeniu czy dostrzeganiu niebezpieczeństwa. Posiada też jednak swoje negatywne cechy. Spojrzenie może być oceniające, może uprzedmiotawiać, buduje dystans. A jednak symbolem naszego świata moglibyśmy uczynić wszystkowidzące oko. Czy na pewno? Wśród nas żyją także ludzie, których postrzeganie jest zupełnie odmienne – to ludzie pozbawieni wzroku. Czy zastanawialiście się kiedyś, jak żyje się w świecie, który zna się tylko ze słyszenia? Spróbujcie choć przez godzinę funkcjonować z zamkniętymi oczami, a zrozumiecie, że wszystko wygląda inaczej niż myśleliście. Na co dzień się nad tym nie zastanawiamy, ale tworzymy świat, w którym widzenie jest formą uprzywilejowania. Dlatego bycie niewidomym oznacza jednocześnie bycie niewidzialnym. Czas rzucić wyzwanie patrzącemu spojrzeniu i zapytać: czy macie pewność, że Wasze oczy nie są zamknięte?

 

Adam Ziajski, reżyser głośnego i nagradzanego przedstawienia „Nie mów nikomu”, poświęconego osobom niesłyszącym, twórca legendarnego poznańskiego teatru offowego Strefa Ciszy oraz tamtejszej Sceny Roboczej – Centrum Rezydencji Teatralnej, po raz pierwszy pracuje w teatrze instytucjonalnym. Swój „debiutancki” spektakl postanowił zadedykować doświadczeniu niewidzenia. Przez kilka miesięcy przeprowadzał wywiady z osobami niedowidzącymi, ociemniałymi i niewidomymi. Spośród nich wybrał bohaterów spektaklu, reportażu teatralnego, którzy wystąpią na scenie obok aktorów Teatru Śląskiego. Spróbują przedstawić na scenie świat, którego nie da się zobaczyć.

 

Scenariusz spektaklu powstał na podstawie wywiadów z bohaterami.

Uwaga: w spektaklu używane są światła stroboskopowe.
Ilość miejsc dla widzów ściśle ograniczona przez liczbę słuchawek do audiodeskrypcji.


Spektakl każdorazowo grany jest z audiodeskrypcją.
Bilety dla osób niewidomych kosztują 5 zł.

 

Alina, Ania, Grzesiu, Mietek i Mikołaj. Stali się częścią mojej historii. Jednak to spotkanie nie zmieniło mojego widzenia świata. Przeciwnie, ono stało się jeszcze bardziej krytyczne. Bez złudzeń. Rządzą nami sprawiedliwie blichtr i powierzchowność.

Gdy zamykaliśmy się wspólnie w sali teatralnej centrum handlowego, czułem, że jesteśmy w oku cyklonu. Jednak to na zewnątrz czekała obietnica szczęścia. Baśń z tysiąca i jednej promocji... na smutki.

Za każdym razem przedzierając się przez market, przymykałem oczy, naiwnie wierząc, że odnajdę swoją prawdę. O nas, o świecie, o sobie. Patrzyłem na buty z witryny i wyobrażałem sobie ich przyszłego właściciela. Jak przemoczy je w październiku, bo żal mu na bilet do Tarnowa. Buty za 600 złotych.

Lubimy, gdy historie składają się z cyfr. Wtedy możemy je zobaczyć. Sprawiedliwie zmierzyć, ocenić. Gorzej jednak, jeśli świat, który nas otacza, zbudowany jest z ludzkiej pustki.

 – Mój właściciel nowych butów, mój bohater, chciał być taki jak jego brat. –

Poczucia samotności nie zmienią żadne akcje dobroczynne ani nawet modlitwy kółek różańcowych. Samotność to stan między nami.

Kim więc jest twój bohater? Czy to aby nie ty sam? A twoja historia? Masz ją komu opowiedzieć?

Adam Ziajski


Spektakl otrzymał refundację w 24. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.



Polecane Studentom Sztuka Współczesna Prapremiera



MEDIA O SPEKTAKLU

„Spójrz na mnie” na Scenie w Galerii (notabene w miejscu, którego doświadcza się głównie wzrokiem - kupujemy to, co się nam podoba) to dla widza wielkie przeżycie. Ten oryginalny "teatralny reportaż", jak mówi o spektaklu reżyser Adam Ziajski, jest udanym połączeniem prawdziwego życia i wykreowanej sztuki. Gdyby przeżycia niewidomych opowiadali aktorzy, ta produkcja nie miałaby takiej siły oddziaływania. Byłaby jedną z form teatru dokumentu. Udział osób niewidomych, którzy też są jej bohaterami, powoduje, że więcej tu prawdy niż teatru właśnie. I dlatego jest on taki przejmujący.
„Gazeta Wyborcza” Katowice

Najpiękniejsze i najbardziej poruszające są tu opowieści o związkach, uczuciach, relacjach - opisywanych czasem przez wspomnienie dotyku ukochanej osoby, czasem przez zaufanie do psa przewodnia. Tak pokazane życie osoby niewidomej wydaje się nieustannym poszukiwaniem kontaktu, co dodatkowo podkreśla ostatnia, rozświetlona scena, w której samotni aktorzy szukają dłońmi ruchomych punktów na wybrzuszającym się tle sceny, a na końcu chwytają się wszyscy za ręce. Dopełnia to fala gromkich oklasków - wyraźny znak dla aktorów, że nie są sami, że ktoś podziwia ich pracę. Widzowie jednak oddają słuchawki i wychodzą do swojego świata, oglądają plakaty w CK Zamek, spotykają znajomych. A aktorzy zostają w ciemności.
kultura.poznan.pl

Bez wątpienia Adamowi Ziajskiemu udało się wprowadzić performerów na scenę w taki sposób, który pozwala im  na pełne zaangażowanie w akcję, a co za tym idzie – sprawczość.  Niewidomi i niedowidzących sprawiają wrażenie nieskrępowanych i wyemancypowanych, a ich satysfakcja jest niemalże namacalna.  To ogromny sukces, który zasługuje na podkreślenie.
teatralia.com

W spektaklu „Spójrz na mnie” gra pięcioro niewidomych i troje aktorów. Wśród nich trzy osoby, które nigdy nie widziały. - Od początku intrygowało mnie to, jak oni postrzegają świat - opowiada reżyser. - Dla nich kolory nie mają znaczenia bo nie istnieją. Góry mogą być stożkami a nawet kulą, morze zaś krainą wody otoczoną piaskiem. Dzięki nim całą sferę dobrze znanych nam pojęć możemy odczytywać na nowo – dodaje reżyser.
„Gazeta Wyborcza” Poznań

Adam Ziajski swój spektakl nazywa reportażem teatralnym. Przedstawienie w oczywisty sposób wykracza poza ramy klasycznej inscenizacji, ale prócz tego wyróżnia się czymś jeszcze – dużym atutem tego projektu jest uważna postawa autora, który posiadł umiejętność oddania głosu swoim bohaterom. Lektura reportażu najczęściej wiążę się z intencją wyjrzenia poza horyzont tego, co oczywiste i dobrze znane. Przy takich próbach tradycyjne narzędzia służące odkrywaniu świata mogą okazać się niewystarczające. Spektakl Ziajskiego można potraktować zatem jako próbę zwrócenia naszej uwagi na te obszary rzeczywistości, których poznania nie zagwarantuje nawet najbardziej wyostrzone spojrzenie.
artpapier.com

Wyjątkowość spektaklu Spójrz na mnie polega na tym, że nie wytwarza on opozycji między sferą widzących i niewidomych. Wręcz przeciwnie – na poziomie formalnym nieustannie poszukuje się tu tego, co wspólne, bliskie obu światom. Pytanie, czy podobny rodzaj solidarności i partnerstwa, jaki cechuje projekt Ziajskiego, uda się odnaleźć poza rzeczywistością teatru?
teatralny.pl




NAGRODY I WYRÓŻNIENIA

> Grand Prix (Wielka Nagroda Publiczności) 53. Przeglądu Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT w Szczecinie

> Główna Nagroda Jury podczas 53. Przeglądu Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT w Szczecinie



POKAZY

> poznańska premiera w ramach cyklu Teatr Powszechny w CK Zamek

> 53. Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT



PATRONI I MECENASI PREMIERY

 

PARTNERZY SPEKTAKLU

  

 

PATRONAT MEDIALNY