Logo





BĄDŹ NA BIEŻĄCO



Czytaj co ważnego dzieje się w naszym teatrze.








Projekt


data publikacji: 2017.03.27

Najważniejsze nagrody teatralne rozdane!

Dwie Złote Maski dla twórców Teatru Śląskiego

WIĘCEJ

Tradycyjnie w Międzynarodowym Dniu Teatru przyznano artystom najważniejsze nagrody teatralne w województwie śląskim – Złote Maski. Nasi twórcy otrzymali aż 8 nominacji, które już są formą wyróżnienia za ich prace. Podczas gali, która w tym roku odbyła się w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, odbieraliśmy Złotą Maskę dwukrotnie. Nagroda trafiła do twórców spektaklu „W 80 dni dookoła świata. Tam i z powrotem w reżyserii Roberta Talarczyka w kategorii za najlepszy spektakl dla młodych widzów. Adaptację tekstu J. Verne’a przygotował dla naszych aktorów Robert Górski, autorką scenografii i kostiumów jest Ilona Binarsch. Spektakl jest grany z udziałem zespołu Chłopcy Kontra Basia, którzy skomponowali muzykę i odgrywają w spektaklu także liczne zadania aktorskie.

Drugą Złotą Maskę przyznano Dominice Knapik za choreografię do spektaklu „Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci”. Przedstawienie w reżyserii Eweliny Marciniak od listopada minionego roku jest grane w przestrzeni Szybu Wilson. Dominika Knapik (m.in. nominowana do Paszportu POLITYKI) pracowała tym razem z aktorami naszego teatru oraz tancerzami z formacji Ruchomy Kolektyw.

Podczas wieczoru przyznano także Nagrodę im. Leny Starke (wyróżnienie katowickiego Zarządu Oddziału Związku Artystów Scen Polskich ZASP) dwójce tancerzy z zespołu Opery Śląskiej, Joannie Kurkowskiej i Grzegorzowi Pajdzikowi, za role w naszym przedstawieniu „Wujek.81. Czarna ballada”. Nagrodę ZASPU z Bielska-Białej przyznano Arturowi Pałydze, naszemu dramaturgowi.

Nagrody Teatralne Złote Maski przyznawane przez Województwo Śląskie i dziennikarzy lokalnych mediów to ważne dla środowiska artystycznego wyróżnienia. Uroczystość jest od lat organizowana wspólnie z Województwem Opolskim.

Dziękujemy za nagrody oraz gratulujemy pozostałym laureatom! Szczególnie Grażynie Bułce, aktorce naszego zespołu, która otrzymała Złotą Maskę za rolę w monodramie "Mianujom mie Hanka" w zaprzyjaźnionym Teatrze Korez. Nagrodę ZASPU z Bielska-Białej (Laur Dembowskiego) przyznano Arturowi Pałydze, naszemu dramaturgowi.

PS Robert Górski, autor adaptacji do spektaklu „W 80 dni dookoła świata. Tam i z powrotem”  i jednocześnie współtwórca popularnego "Ucha prezesa" nie mógł być osobiście na gali wręczenia Złotych Masek, ale przesłał nam taką wiadomość:
"Bardzo dziękuję i pozdrawiam z Warszawy, z ulicy Nowogrodzkiej, z gabinetu prezesa. Niestety zatrzymały mnie w stolicy sprawy wagi państwowej, przygotowujemy się do wizyty Donalda Trumpa. Na usprawiedliwienie dodam, że Juliusza Verne też nie ma. Ta nagroda mnie rozleniwia bo oznacza, że można napisać cokolwiek, a reżyser Talarczyk i jego aktorzy, wbrew intencjom autora, i tak zrobią coś fajnego. Pozdrawiam. Mariusz też pozdrawia.”

 


MNIEJ




Projekt


data publikacji: 2017.03.27

Nagrodę im. Zygmunta Hübnera odbiera dziś Piotr Cieplak

Reżyser „Porwania Europy” z tytułem Człowieka Teatru 2017

WIĘCEJ

W Międzynarodowym Dniu Teatru odbywa się nie tylko gala wręczenia Złotych Masek. W Teatrze Powszechnym w Warszawie wieczorem odbędzie się uroczystość wręczenia Nagrody im. Zygmunta Hübnera – Człowiek Teatru 2017. Kapituła Nagrody wyróżnia „ludzi wszechstronnych, których praca przyczynia się do rozwoju/ewolucji teatru, a także do poszerzenia wiedzy na jego temat, wizjonerów teatru, ludzi dla których teatr jest sensem życia, którzy są autorytetami w jego dziedzinie”. Tegoroczną nagrodę otrzymał Piotr Cieplak, reżyser „Porwania Europy”.

Serdecznie gratulujemy! A widzów zachęcamy do podejrzenia, jak wygląda Człowiek Teatru 2017 przy pracy. Prapremiera już 7 kwietnia, później gramy jeszcze 8, 9 i 11 kwietnia. Do zobaczenia na widowni!

 

 


MNIEJ




Projekt


data publikacji: 2017.03.26

Międzynarodowy Dzień Teatru

Na całym świecie 27 marca wszystkie teatry mają powody do świętowania

WIĘCEJ

Święto Dnia Teatru zostało ustanowione z inicjatywy Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI) w roku 1961 dla upamiętnienia inauguracji w Paryżu w 1957 roku Teatru Narodów – festiwalu, na którym spotkały się zespoły z obu stron „żelaznej kurtyny”. Z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru co roku publikowane jest orędzie adresowane do całego „teatralnego świata”. W tym roku autorką jest francuska aktorka Isabelle Huppert:

Od 55 lat każdej wiosny obchodzimy Międzynarodowy Dzień Teatru. Świętowanie tych 24 godzin zaczyna się od teatru nō i bunraku, przez Operę Pekińską i kathakali, rozciąga się na Grecję i Skandynawię, ogarnia obszar między Anglią a Włochami, [...] Francją a Rosją […], obejmuje dzieła od Ajschylosa do Ibsena, od Sofoklesa do Strindberga, od Sarah Kane do Pirandella, od Racine’a i Moliere’a do Czechowa, a kończy się w miasteczkach studenckich Kalifornii, w których młodzi ludzie być może ponownie odkryją teatr. Ponieważ teatr zawsze odradza się z popiołów.

[…]. Teatr dla mnie to Inny, dialog, brak nienawiści, przyjaźń między narodami. Nie za bardzo wiem, co to znaczy, ale wierzę we wspólnotę, w przyjaźń między aktorami i widzami, w związek wszystkich, których łączy teatr, tych, którzy piszą, tłumaczą, oświetlają, ubierają, przygotowują dekoracje tych, którzy grają, którzy w nim pracują i tych, którzy do niego przychodzą. Teatr nas broni i chroni… Głęboko wierzę, że nas kocha… równie mocno, tak jak my go kochamy. Przypominam sobie pewnego reżysera starej daty, który każdego wieczora przed podniesieniem kurtyny mówił mocnym głosem w kulisach: „Miejsce dla teatru!”. Oto moje słowa na zakończenie. Dziękuję.

Isabelle Huppert, Francja

(przekład z języka francuskiego Magdalena Hasiuk)

 

Autorem orędzia do polskiego środowiska teatralnego jest reżyser Leszek Mądzik, twórca Sceny Plastycznej KUL:

Są przestrzenie, w których czujemy się bezpiecznie, mimo że dotykają one przeżyć zarówno bolesnych jak i radosnych. Stają się domem otwartym, przygarniającym tych, którzy szukają i tych, którzy zbliżyli się do tajemnicy prawdy o nas samych. Teatr jest taką świątynią, do której tłumnie bądź samotnie zdążamy, by przeżyć spotkanie z drugim człowiekiem, ufni w jego szczerość, wrażliwość i talent. Tego intymnego spotkania pragną tak twórcy jak i widzowie.

Teatr prowadzi nas w świat, gdzie marzenia, pragnienia są na wyciągniecie ręki. Poddajemy im się, wyrażając wdzięczność nie tylko brawami, ale i ciszą. A jeżeli jeszcze ta cisza potrafi się przebić przez zgiełk, który nas czeka po wyjściu z teatru, to misja teatru jest spełniona. Błogosławieństwem teatru jest nie tylko fakt, że człowiek człowiekowi przekaże swoje przeżycia, ale że wychodzi z tego spotkania wzbogacony o doświadczenia, których dotąd nie znał.

W swoim pędzie świat wyręcza nas z myślenia, nie dając przystani na namysł. Może świat opamięta się dopiero wtedy, kiedy przeczuje absurdalność swojej drogi. To na tej drodze powinniśmy stawiać teatry wybudowane nie tyle z betonu, ile z prawdy. Obrazy spektakli powinny krzyczeć dramatem człowieka, który wtapia się w scenografię spalonego Aleppo. Mamy może niewiele dróg, które prowadzą do uratowania człowieka, ale na pewno jedną z nich, choć nieraz błotnistą i trudną, jest teatr. Swoją terapię rozpoczął jeszcze przed wiekami, ale to dzisiaj wyjątkowo jej potrzebujemy.

Leszek Mądzik


MNIEJ




Projekt


data publikacji: 2017.03.24

Żegnamy aktora

W sobotę, 24 marca 2017 roku, zmarł aktor teatralny i filmowy Edward Skarga

WIĘCEJ

Edward Skarga związany był z zespołem Teatru Śląskiego przez kilka sezonów w latach 80. Dzieciństwo i młodość spędził w Wilnie, po wojnie w maju 1945 roku wraz z mamą, siostrą Hanną (później Hanną Skarżanką, wybitną aktorką) i artystami Teatru na Pohulance oraz operetki Lutnia, wyruszył z Wilna do „nowej Polski”. Zatrzymali się w Toruniu. Po maturze zaczął chodzić na polonistykę, ale to siostra namówiła go, by poszedł do szkoły teatralnej. Poradziła mu: "Z twoim usposobieniem - tylko do teatru".

Zadebiutował w Teatrze Polskim w Poznaniu rolą Montka w „Dwóch teatrach” Szaniawskiego (marzec 1947 r.). Po egzaminie eksternistycznym w Łódzi w 1953 roku trafił najpierw do Teatru Dolnośląskiego w Jeleniej Górze, po czym przeniósł się do stołecznego Teatru Ateneum. Następnie był Teatr Ziemi Opolskiej w Opolu, Teatr im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, Teatr Ludowy w Krakowie-Nowej Hucie i Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie. Grał również w Teatrze im. A. Mickiewicza w Częstochowie i w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. W roku 1967 związał się na trzynaście lat z Teatrem Zagłębia w Sosnowcu.

W latach 1982-1989 był aktorem Teatru Śląskiego im. S. Wyspiańskiego w Katowicach. Zagrał tu m.in. Kreona w „Antygonie” Sofoklesa, Prezesa w „Królu IV” czy Kamerdynera w „Mężu i żonie”. W jednym w wywiadów wspominał: - Graliśmy dużo, także w filmach, do tego występy w katowickim radiu i telewizji. Nie to, co dzisiejsi aktorzy. Oni prawie w ogóle nie grają. Dziś robi się karierę tylko w Warszawie. Nas też namawiano, by przenieść się do stolicy, ale baliśmy się tego rozpychania łokciami. Adam Hanuszkiewicz, który był wtedy w Teatrze Narodowym, mówił: "Zamieszkacie w garderobie, a potem się zobaczy". Mieliśmy z moją Hanką po 40 lat. Wybraliśmy Katowice.

Zagrał ponad 110 ról spotykając się na scenie z wieloma znanymi artystami. Od samego Erwina Axera otrzymał propozycję, by przejść do Warszawy. Grał dużo, a wśród najlepszych jego ról dramatycznych są głównie postaci cynicznych mężczyzn. Do najważniejszych ról teatralnych Edwarda Skargi należą: Willi w „Niemcach” L. Kruczkowskiego, Oskar von Schwein w „Ludziach i cieniach”, Klaudiusz w „Imionach władzy” J. Broszkiewicza, Milord Runebif w „Sprytnej wdówce” C. Goldoniego, Paweł w „Pierwszym dniu wolności”, Cześnik w „Zemście” A. Fredry, Kapitan w „Trzech siostrach” A. Czechowa, Wojewoda w „Mazepie” J. Słowackiego. W Teatrze Rozrywki w Chorzowie można go było oglądać w takich przedstawieniach jak: „Cabaret”, „Skrzypek na dachu”, „Pastorałka”, „Evita”, „Król Ubu”, „Na szkle malowane”.

Aktor został odznaczany m.in. Złotą Odznaką Zasługi dla Województwa Katowickiego (1972 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1978 r.) i nagrodzony jako Zasłużony Działacz Kultury (1991 r.). Aktor zmarł 24 marca 2017 r. w wieku 93 lat.

Rozmowa z Edwardem Skargą na łamach "Dziennika Zachodniego" z 2013 roku do przeczytania tutaj.

Sylwetka aktora w Encyklopedii Teatru Polskiego. oraz archiwalne zdjęcia:


MNIEJ